Nieuwe regel KNVB: we volgen de regel…

20121222-221528.jpgVerschrikkelijk nieuws van een paar weken geleden. Grensrechter dood geschopt. Van alle kanten worden dan direct oorzaken benoemd en oplossingen aangedragen. Mijn eerste reactie was, is en blijft: pas de regels toe zoals ze zijn beschreven. Dat heb ik in de afgelopen weken eerlijk gezegd nergens gehoord.

Zelf voetbal ik nog steeds, nu al meer dan veertig jaar.

“Nieuwe regel KNVB: we volgen de regel…” verder lezen

Tweede van de wereld….

En weer zijn we tweede geworden. De jongens werden als helden binnengehaald in een wereld waarin ik dacht dat alleen de eerste plek telde. OK, leuk resultaat, 2e. Slechts twee keer eerder bereikt. In 1974 en in 1978. Dat zijn ook de enige tweede plaatsen die ik me kan herinneren. En toch vieren we het. Grappig. Bijna direct na de wedstrijd was ik mijn teleurstelling al voorbij. Gelukkig maar, dat we zo veel minder waren dan Spanje, anders had ik waarschijnlijk nu (en over 32 jaar nog) teleurgesteld geweest. Respect voor Bert en de rest, maar net niet goed genoeg. En net niet telt niet.

In Obdam werd de viering ook oranje gevierd. Nu al een paar weken iedere dag in het nieuws. Onze Oranje pastoor Paul. Dezelfde pastoor die op indrukwekkende wijze het afscheid een paar weken terug  begeleidde van mijn schoonvader. Een man die mensen verbindt en boeit. Hij doet dat uitbundig en respectvol. Volgens bisschop Punt te uitbundig en met onvoldoende respect voor de eucharistie. Voor iemand als ik die van uitbundigheid houdt valt dat maar moeilijk te begrijpen. Ik ondersteun van harte de actie Pastor Paul moet blijven. Maar zou daar aan toe willen voegen: zonder concessies. Punt uit mag blijven staan.

Oranje sturen naar verbetering……

Terwijl vanavond het H woord regelmatig valt in het slotdebat denkt de voetballiefhebber bij de H aan de hamstring van Robben. Een therapeut van 78 jaar uit Rotterdam gaat er voor zorgen dat hij tóch mee kan doen in Zuid Afrika. Hoe bedoel je stoppen met werken op je vijfenzestigste. Volgende week maandag spelen WIJ de eerste wedstrijd. Zo lang de verwachtingen hoog gespannen zijn (en dat zijn ze) spreken we over WIJ en doe ook ik of ik lid van de technische staf ben van het Nederlands elftal.

De afgelopen weken en komende weken staat mijn agenda vol om training te geven. Ik mag oranje trainen. Oranje in balans met blauw, daar gaat het om binnen de Rabo. Het gaat niet om het materiaal, maar hoe met het materiaal om te gaan. Coachen, feedback geven, waar manage je teleurstelling en angst. En hoe behoed je de selectie om te snel te veel hoop en vertrouwen te hebben dat de wereldcup al binnen is na één of twee gewonnen wedstrijden. Trainen om continue te verbeteren op de bank. Terwijl degene die op de bank zit helemaal niet aan voetballen toekomt. Niet bij oranje en niet bij de Rabo. Letterlijk én figuurlijk dus.

Zo is er ook zo’n training gepland op maandag 14 juni. De dag dat oranje in Johannesburg de Denen in de pan zal hakken. Het idee was snel geboren. Ik werk niet voor niks op een bank met ideeën. Het kijken naar de voetbalwedstrijd zou ik integreren in de managementtraining. De paralellen tussen voetbal en bankieren zijn groot, zoals hierboven al geschetst. Beide is het topsport. Verschillen zijn er ook. Bonussen en prestatiebeloning zijn verschillend in hoogte, maar in beide takken van sport toch hoog. Feedback geven bij het voetbal gaat waarschijnljik niet volgens de OEPS methode. Ze gebruiken in het heetst van de strijd vaak woorden met niet meer dan drie letters. Kort Uitgesproken Teleurstellingen. Kort dat maar eens af. Het coachen van oranje gebeurt grotendeels op het veld. In de praktijk. Tijdens het spel. Op een bank doen we dat twee keer per jaar in een spreekkamer. Tijdens een coachgesprek. Het zou toch leuk zijn om van die verschillen te leren. Direct feedback werkt.  Als je je kont aan de kachel brandt voel je het ook direct en niet na een paar weken. Kortcyclisch sturen dus. Met de bedoeling om steeds beter te worden. De beste voetballers trainen immers ook het meeste volgens de onuitputtelijke wijsheid van ene J.C. te B. Dus samen naar Oranje kijken om te leren. En natuurlijk ook voor het groepsgevoel. Om naar elkaar toe te groeien.

Maandag 14 juni dus weer trainen bij een prachtige bank in een mooie stad. Een bank waar ze het al bijna helemaal snappen. Dacht ik. Een bank, waar ik vlak voor dat ik het parkeerdek op rij, begroet word door een levensgroot portret van John Heitinga. Hij is immers geboren in die stad en het jaarlijks voetbaltournooi heeft zijn naam gekregen. Dus toen ik gisteren mijn geweldige idee presenteerde verwachtte ik een enorme bijval van de bijna twintig leidinggevenden. Samen oranje naar de overwinning begeleiden. Tot dat er iemand heel voorzichtig vroeg wie er eigenlijk van voetbal hield. Mijn hand ging direct én als eerste omhoog. Heel voorzichtig volgde er nog vier handen……

Bijna rolde er de hierboven aangehaalde drieletterige afkorting over mijn lippen…..Hoe oranje sturen naar grote hoogte snappen ze nog niets van…. Er zit maar één ding op. Straftraining! Tijdens de wedstrijd, zodat de vijf die het wel snappen kunnen kijken hoe topsport echt in elkaar zit. We kunnen onze oranje leeuwen niet in de kou laten staan. En al helemaal niet in Zuid-Afrika!

Spartanen 1 blijft in de derde klas

Op de laatste speeldag won Spartanen in mijn ogen verdiend met 0-2 van VVS ’46. Spartanen knokte voor iedere meter en was met name in de lucht heer en meester. Daar en tegen demonstreerde VVS aan het publiek waarom zij nacompetitie moeten spelen om niet te degraderen. Met name de verdedigers maakten er een kunst van om bijna iedere pass niet bij een medespeler te laten aankomen. Michel Koning (uitblinker, samen met Stefan Blauw en Martijn Doodeman) schoot dit keer niet eens zo hard een vrije trap van een meter of twintig in doel. Blunder van de keeper die volgens mij zijn muur nog aan het metselen was. In de 89e minuut maakte Spartanen de 2-0, waarbij een gelijkspel zelfs genoeg was geweest om zich veilig te spelen.

Eerlijk is eerlijk, de lat hielp Spartanen tot twee keer toe om op voorsprong te blijven. Desondanks dik verdiend. Een winnende coach heeft altijd gelijk. Vanmiddag werd een speler die het hele jaar meedoet naar de reservebank verbannen. In plaats voor hem deed iemand mee die het hele jaar rugby heeft gespeeld. Letterlijk dus!  Het team werd sterker, maar ik weet niet of ik in dat geval nog een wedstrijd onder die coach zou voetballen. Tijd voor een nieuw seizoen. Koos en Silvan hebben in drie jaar uitstekend gepresteerd. Degraderen, na vorig seizoen op een wedstrijd promotie te missen naar de tweede klas, zou dat bijna doen vergeten. Tijd voor een nieuw seizoen, nieuwe trainer, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Tandje er bij!

Afgelopen week had Jacques het initiatief genomen om ons bij hem thuis uit te nodigen. Wie is ons. Ons is een verzameling fietsers die zeer onregelmatig vorig jaar samen een aantal keren een tourtje maakten. Om van die onregelmatigheid regelmatigheid te maken afgelopen zaterdag onze eerste vergadering. De echtgenotes mochten mee. Gelukkig. Werd het ook nog gezellig.

De afspraken zijn gemaakt. Iedere woensdag vanaf begin mei en iedere zondag ochtend zullen we gezamenlijk de Westfriese wegen en fietspaden onveilig maken. Verdere afspraken waren ondermeer dat er géén tandje bij wordt geschakeld. De net door mij aangedragen naam voor onze fietsploeg kan dan ook de vuilnishoop weer op. Er wordt NIET in een waaier gefietst. Het is verboden om als je naast elkaar fietst net iets harder te gaan dan degene die naast je rijdt. De versnaperingen worden uit de pot betaald die door ons allen gevuld moet worden. Waarschijnlijk ook regelmatig. Plaats van vertrek is steeds het Stam café en jawel, als je de behoefte hebt om op eigen gelegenheid met iemand van buiten de club nog een rondje te gaan fietsen dan hoef je niet apart toestemming te vragen aan de leden van de club. De club, waar de naam dus nog niet van bekend is.

De Ronde van Noord-Holland en een halve Ronde IJsselmeer staan ook op het programma. Nagedacht wordt om nog een meerdaagse ronde te organiseren. Sommige van deze club zijn al maanden stiekum in voorbereiding om straks tóch een tandje bij te kunnen schakelen.

De leden van de club zijn gemakkelijk te herkennen aan de gestroomlijnde lichamen. Van een enkeling heb je het vermoeden dat hij zijn helm altijd bij zich heeft. Naar een shirtsponsor wordt nog gezocht.

Winst!

Lichte vorst op de ruiten. De eerste voortekenen dat het misschien binnenkort schaatsweer wordt. Maar ondanks die lichte vorst kon er nog prima worden gevoetbald op het hoofdveld van Grashoppers in Hoogwoud. Tegen de hekkesluiter in onze competitie. Na afloop wisten we waarom. Zelfs wij konden er van winnen en wel met 5 tegen 2. Coen Laan was het, vanwege het feit dat Coby uit Hoogwoud komt, aan zijn stand verplicht om op juist dat vijandelijke terrein te scoren. En deed dat ook. Een prima laatste goal.

Pootje over

Als kleine jongen in Westfriesland leer je schaatsen. Toen waren er nog winters. Achter een stoel voorzichtig de eerste slagen maken. Dat heb ik dus nooit onder de knie gekregen. Toen een paar jaar geleden op nog geen drie kilometer afstand ijsbaan de Westfries werd gebouwd vond ik het noodzakelijk om de schade in te halen. Dat is een Westfries toch aan zijn stand verplicht. Leren schaatsen dus. Inmiddels heb ik drie jaar les. Ik kom vooruit en ga zelfs pootje over. Vanavond wederom les gehad. Soms toch nog de neiging om het op te geven, omdat het er zo eenvoudig uit ziet bij een ander en het er bij mij niet uitziet. Zelf doen, zelf vallen, zelf weer opstaan, zelf weer doorgaan. Dat is toch de enige manier om het te leren. Zoals bijna met alles……..Stug doorgaan dus.

3-1 verlies….

9.15 uur. De deurbel. Oeps….De voetbal gaat dus wél door. Met hoge snelheid naar Spierdijk, waar we moesten aantreden tegen St. George. Tweede op de ranglijst en wij bungelen ergens onderin. Daar aangekomen kwam ik erachter dat ik aleen mijn schoenen bij me had. Dus weer terug naar Wognum om net voor het begin van de wedstrijd te kunnen aantreden. 0-0 bij de rust, waarop ik mocht wisselen. Het was mijn beurt. Shit. Alle verkeersovertredingen voor niets. Beter zo, ik had volgens mij minimaal 4 keer de bal verkeerd afgegeven. Bij 2-0 achterstand mocht ik nog even invallen en wist de assist te geven tot 2-1 en voelde me weer gelukkig. Helaas, direct daarop scoorde een Spierdijker van bijna tweeëneenhalve meter lang 3-1. Gelukkig won het eerste van Spartanen haar tweede wedstrijd van het seizoen met 2-1 van de buren uit Spanbroek.