Als het maar wel concreet wordt!

Bij cultuurverandering in organisaties wordt door velen gesmeekt, gehoopt, uitgeroepen: als het maar wel concreet wordt! Vaak gevolgd door de opmerking dat cultuuverandering toch gewoon een kwestie van doen is. En als we dan verder zijn in het proces dan komt de grote relativering. Het valt toch allemaal wel mee bij ons….Het zijn toch vooral die anderen die nodig moeten veranderen…..
De allergrootste uitdaging bij verandering is het inzicht verkrijgen welke mindset aanpassing behoeft. En pas als de opening tot dat inzicht ontstaat, dan komen ook de eerste stappen van zichtbaar ander gedrag. Dan wordt het dus echt concreet. Dus koester de weerstand bij de verandering, dan weet je dat je nog zoekende bent naar nieuwe inzichten.

Vertrouwen

De onderste trede van de Lencioni driehoek is vertrouwen. Een driehoek waarmee hij de hierarchie aangeeft van wat er nodig is om tot effectieve en sterke teams te komen. Maar wat is vertrouwen? En wat levert het op als het vertrouwen groter wordt? Van je zelf en van het team.

Iedereen heeft zo zijn eigen ervaringen en interpretaties over wat vertrouwen is. Op de website van de trustedadvisor spreekt men over geloofwaardigheid, betrouwbaarheid, verbinding en zelforientatie. Hoe hoger de eerste drie des te groter het vertrouwen. Maar als onder de streep de zelforientatie steeds groter wordt daalt het vertrouwen met de snelheid van het licht.

Vorige week hoorde ik met een blinddoek om een dame drie kwartier spreken over het thema blind vertrouwen. Deze dame, Eshter Crombag, was op haar elfde in een etmaal volledig blind geworden. Haar indrukwekkende motto is: vertrouwen geven is vertrouwen krijgen. Haar verhaal is te lezen in het boek wat zij daarover heeft geschreven. De titel is natuurlijk, Blind vertrouwen. Aanrader!

Kun je een rups leren vliegen?

uit het boek van Jan Bommerez en Kees van Zijtveld

IMG_0018-1.JPG

‘Een man zat op een zonnige middag rustig te genieten in zijn tuin. Zijn oog viel op een cocon waar net wat beweging in kwam. Er verscheen een kleine opening in de cocon en een vlinder probeerde met veel moeite zijn weg naar buiten te vinden door dat kleine gaatje heen. Tot verwondering van de man was de geboorte van de vlinder een niet zo gemakkelijk proces. De vlinder was anderhalf uur bezig om te proberen uit de nauwe opening te komen. Hij raakte daardoor vrijwel uitgeput, want hij deed plotseling helemaal niets meer. De man had mededogen met de arme vlinder en liep zijn keuken in, op zoek naar een schaar. Toen hij terugkwam met de schaar, zat de vlinder nog altijd in de cocon, wachtend op wat nieuwe energie. De man knipte de rest van de cocon weg; nu kon de vlinder zich moeiteloos bevrijden. met een schok stelde de man echter vast dat de vlinder een gezwollen lijf en verschrompelde vleugels had! Hij zag hoe de kreupele vlinder over de grond strompelde en hij wachtte vergeeft op het spreiden van de vleugels. Wat bleek?
In zijn medelijden had de man niet beseft dat het nauwe gaatje de wijsheid van de natuur voorstelde. De vlinder wordt namelijk gedwongen zich door een klein gaatje te wurmen, omdat daardoor de levenssappen vanuit het lijf in de vleugels worden geperst. Het moeilijke geboorteproces was precies wat nodig was voor de vlinder.

Ook menselijke transformatie gaat over een nauw en steil pad. We zouden vaak wel willen dat iemand ons zou bevrijden van onze beperkingen en uitdagingen. Maar raad eens?

Winnaar of verliezer?

De cirkel van invloed wordt iedere dag groter door steeds meer informatie en steeds snellere toegang daar toe. Maar wat er werkelijk toe doet is natuurlijk de cirkel van invloed. Blijft die evenredig groot, wil je deze verkleinen. Of liever vergroten? Een winnaar zit vaak in de cirkel van invloed als deel van de cirkel van betrokkenheid. Zit een verliezer daar vaak buiten?

Lang geleden al zag ik bij Nieuwe Dimensies op een mooie poster deze tekst:

Winnaars zijn een deel van de oplossing
Verliezers zijn een deel van het probleem

Winnaars hebben een plan
Verliezers hebben een excuus

Winnaars doen dingen gebeuren
Verliezers wachten tot iets gebeurt

Winnaars zeggen ‘mogelijk’
Verliezers zeggen ‘moeilijk’

Winnaars willen geluk
Verliezers willen gelijk

In iedereen zit een winnaar! Het is een kwestie van willen…

Feed-back ontvangen, ook moeilijk…..

Mag ik je feedback geven? Jawel. Ik besluit zelf wel wat ik er mee doe, was het antwoord. Als je zo’n vraag krijgt kan je er al vanuit gaan dat iemand jouw naar aanleiding van iets negatiefs wat wil vertellen. Terwijl de grootste positieve kracht uitgaat van feedback op het moment dat er iets goed gaat. Weet je nog hoe je hebt leren lopen? Waarschijnlijk niet. Weet je nog hoe je iemand, bijvoorbeeld je kind, hebt leren lopen? Waarschijnlijk wel. Vroeg je toen ook toen hij of zij voor de tigste keer omviel of je feedback mocht geven? Neen dus. Je was wel euforisch als hij of zij het eerste stapje zette. En het tweede. En het derde. Dat is de kracht van positieve feedback. Op momenten dat niemand het verwacht.

20120901-004147.jpg

Gedrag en overtuigingen

Vandaag weer een hele workshop lang gesproken over gedrag en gedragingen. Van een ander en van mezelf. Veel zinnen begonnen met we in plaats van ik. Gewoonte waarschijnlijk. Want een zin met “ik” beginnen hebben we niet geleerd. Wordt ook snel wat onbescheiden.

Gewoontes komen vaak weer voort uit diepgewortelde overtuigingen. Vaak belemmerende overtuigingen. Op het einde van de workshop gingen we weer uit elkaar. Iedereen waarschijnlijk op een of andere manier toch met een goed voornemen. Vanaf morgen gaat het gebeuren….

 

Maar welke overtuiging laat ik nu los? Die vraag houdt me nog wel bezig, want die komt voort uit de overtuiging dat als je eenmaal in staat bent die ene diep gewortelde overtuiging in te ruilen voor een andere, dat er dan ook pas ruimte is om ander gedrag niet als kunstje te vertonen, maar vanuit echtheid.

En als gedrag echt van jou is en niet van een ander, dan is het gedrag geborgd. Borging van gedrag. Het lijkt soms aan ABC’tje. Als Paulien Cornelisse daar maar geen boekje over gaat schrijven.

 

Martin Stam

Het verhaal van de ganzen

Vorige week tijdens een training op een bank werd door een directeur inspirerend geopend met het verhaal van de ganzen. Ook in het mooie boek Gung Ho wordt onder andere de kracht van het gakken beschreven. De wijze lessen komen vaak vanuit de natuur en soms ook van een ander.

In de herfst,

Als je ganzen op weg naar het
zuiden ziet gaan voor de winter,

overvliegend in V-formatie,
zou je eraan kunnen denken
wat de wetenschap ontdekt heeft
over de vraag waarom ze op die manier vliegen.
Iedere vogel die met zijn vleugels slaat,
creëert daarmee een opwaartse kracht
voor de vogel die onmiddellijk achter hem vliegt.
Mensen die een gezamenlijke richting
met elkaar delen en een gevoel van gemeenschap,
kunnen sneller en gemakkelijker komen
waarheen ze op weg zijn.
Omdat ze reizen met behulp van elkaars stuwkracht.
Als een gans uit de formatie valt,
voelt hij plotseling de remming
en de weerstand bij zijn poging
om alleen te vliegen
en hij gaat snel terug in de formatie,
om weer te profiteren van het hef vermogen
van de vogel voor hem.
Als we net zo slim zijn als een gans,
blijven we in de formatie
met degenen die dezelfde richting als wij opgaan.

Als de gans op de kop moe wordt,
neemt hij een plaats in meer naar achteren
en vliegt een andere gans op kop.
Het is verstandig om van beurt te wisselen
als je een veeleisende klus doet.
Net zoals ganzen die naar het zuiden vliegen.
Ganzen gakken vanuit de achterhoede
om degene die op kop gaan aan te moedigen
om op snelheid te blijven
Wat zeggen wij als we van achteruit gakken?
Tenslotte:
Als een gans ziek wordt,
of gewond raakt door geweerschoten
en daardoor uit formatie valt,
vallen twee andere ganzen met die gans mee
en volgen hem naar beneden om hulp en bescherming te verlenen.
Ze blijven bij de uitgevallen gans
totdat die weer kan vliegen of tot hij sterft.
Dan pas stijgen ze weer op,
op zichzelf of in een andere formatie,
om zich weer bij de groep te voegen.
Als we het verstand van een gans hebben zullen we elkaar net zo bijstaan.

Luisteren 2…

En natuurlijk kan ik het dan niet laten om je deelgenoot te maken van onderstaand gedicht.

Luisteren
Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij begint mij adviezen te geven,

Meer lezen »